معدن فصاحت بوذ ، و اين معنى از فصيح غريب و بديع بوذ بلك او اين سخن نگويذ زيرا كى معنى « أَ فَمَنْ كانَ عَلى بَيِّنَةٍ » اى على بيان و بصيرة من دين ربّه است ؛ و بيان نصيب زبان بوذ و بصيرة نصيب دل باشذ ؛ پس چون بيان به زبان توان كرد « وَ يَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ » بايذ كى مغاير زبان بوذ ؛ پس لازم بوذ كى « عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ » مغاير « وَ يَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ » باشذ و « يَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ » مغاير « عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ » بوذ ؛ پس اين كى از محمّد حنفيّه - عليه السّلم - نقل كرده‌اند ( 503 ) بىاصل بوذ ؛ و گفته‌اند كى حسين على - عليه السّلم - گفت : « شاهد منه » محمّد - صلّى اللّه عليه و آله - فيكون من كان هو المؤمن « عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ » على بيان من دينه و « يَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ » و يشهد له محمّد - صلّى اللّه عليه و آله - يوم القيمة ، من قوله : « وَ جِئْنا بِكَ 2050 عَلى هؤُلاءِ شَهِيداً » ، يعنى حسين - عليه السّلم - گفت : « شاهد منه » محمّد است و هر كس كى او را دين بيانى و بصيرتي باشذ « وَ يَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ » و بخوانذ گواهى ازو و محمّد او را روز قيامت گواهى دهذ چنانك خذاى - تعالى - گفت : « و ما ترا روز قيامت بر امّت بگواهى خوانيم » ؛ و اين نقل هم موضوع بىحاصل است ، زيرا كى به اين وجه مراد از « أَ فَمَنْ كانَ عَلى بَيِّنَةٍ » امّت بوذ و « يَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ » محمّد بوذ ؛ پس لازم آيذ كى محمّد - عليه السّلم - از امّت بوذ زيرا كى ضمير را عايدى به كار بايذ ، و به اين وجه عايد بوذ با محمّد و محمّد بعضى از امت بوذ ، و هيچ مسلمان و عاقل اين نگويذ ! و گفته‌اند : « يَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ » ابو بكر است ، و اين وجه هم باطل است ، زيرا كى ابو بكر نه از محمّد بوذ ، كى اگر از محمّد بوذى چون او را با سورة براءة بمكة فرستاذ جبرئيل نيامذى ( 504 ) كى خذاى - تعالى - مىفرمايذ كى سورة براءة بر اهل مكة مىبايذ كى تو خوانى يا كسى كى از تو باشذ . رسول امير المؤمنين را - عليه السّلم - در پى ابو بكر بفرستاذ و سورة براءة از وى بستذ و بمكة رفت و ابو بكر بمدينة باز آمذ ؛ پس روشن شذ كى « وَ يَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ » نه 2051 ابو بكر بوذ . و گفته‌اند : « وَ يَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ » امير المؤمنين بوذ كى از رسول [ بوذ ] هم بنسب و هم بعلم و تقوى و زهد ، چنانك رسول - عليه السّلم - بعلم و عمل بر جميع خلق ترجيح داشت و در علم همه خلق محتاج وى بوذند و او محتاج كس نبوذ و بهترين همه خلق بوذ ، همچنين بعد از رسول - صلّى اللّه عليه و آله - در علم همه محتاج امير المؤمنين بوذند و او محتاج كس نبوذ و بهترين خلق بوذ 2052 ؛ پس « وَ يَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ » او بوذ ، و بر امامت وى اين آيت دليلى